We nemen je graag mee achter de schermen van het leven als startende ondernemer. Begin dit jaar besloten wij (met meer dromen dan ervaring) een eigen designmerk te beginnen. Oui, madame, dat klinkt ambitieus en dat ís het ook. We wisten heus dat het niet makkelijk zou zijn. Vaak gehoord. Nog vaker gevoeld. Maar ja, eigenwijs bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus gingen we.

Fast forward naar nu, een half jaar verder. Tijd om een frustratie van formaat met jullie te delen. Spoiler alert: het gaat niet over onze liefde voor design (die groeit met de dag), of over de zoektocht naar de perfecte fabrikant (al kan dat soms ook een potje janken zijn).

Nee. Onze grootste ergernis? IT. De digitale duivel zelve.

Voor de doorsnee kantoortuin-tijger natuurlijk een bekende plaaggeest. Maar wij dachten altijd dat die IT-stress hoorde bij logge bedrijven met vijftig wachtwoorden en drie vergaderingen tegelijk. Niet dus. Het blijkt een universeel drama; ook voor mini-starters met grote ideeën en nul IT-ervaring.

Onze digitale toolbox is, eerlijk gezegd, vrij bescheiden: een eigen e-mailadres, een website met domein, en hier en daar een socialmediapost. Klinkt overzichtelijk, toch?

Think again.

Blijkbaar is het hele internet ontworpen door mensen die ervan uitgaan dat élk bedrijf een IT-afdeling heeft. Niet dus. Wij draaien elke euro vier keer om, leven al tien jaar in Apple-bubbel bliss, en zijn oprecht verbaasd als iets níet automatisch werkt. Maar nu dus… DNS-records, MX-instellingen, CNAME’s en andere acroniemen die klinken als obscure hobbies.

Dus, here we go. Zie het als:

• een survivalgids voor mede-dromers die ooit ook willen starten (zonder IT-buddy),
• of puur leedvermaak voor de digital natives onder jullie.

Pak je popcorn (of een glas Riesling), dit wordt lachen én huilen tegelijk.

STAP 1: E-mail koppelen aan domein

In theorie een eitje. We kozen een e-mailabonnement, vonden een domeinhost, klikten twee keer, betaalden braaf… et voilà, dachten we. Maar helaas, de wereld van e-mail denkt niet in Apple-logica.

Ineens werden we vriendelijk doch dwingend gevraagd om de DNS en allerlei mysterieuze instellingen te “koppelen”. Ehm… pardon? Waar is de grote knop met “Fix it for me”? Of “Oui, automatisch graag”?

Twee dagen, tien tutorials en een flinke dosis zelfhaat verder (pro tip: er bleek dus wél een standaardkoppeling te zijn, verborgen als een truffel in een donker Frans bos), lijkt alles nu te werken.

Heb ik enig idee wat ik precies gekoppeld heb? Non. Begrijp ik de consequenties als ik per ongeluk een verkeerde record aanpas? Absoluut niet. Maar het werkt, en daar laten we het bij.

STAP 2: Your e-mail is rejected due to poor domain reputation

Even dachten we: we zijn er. Onze placeholder-website stond live (cute but empty) en we begonnen enthousiast fabrikanten te mailen. Totdat… bounce. Een e-mail terug. Niet gewoon een “adres onbekend”-je, nee: poor domain reputation. Pardon? Wij zijn pas net begonnen. Werken netjes via Microsoft en Hostnet. Geen spampraktijken. Alleen maar liefde en een .eu domein. Maar nee, we zijn dus blijkbaar online paria’s.

Google is op zo’n moment je enige hoop en je grootste valkuil. Plots sta je midden in een digitale jungle waar je domein eerst moet worden “opgewarmd”, je geen massa-mail mag versturen en je als beginnende ondernemer dus maandenlang voorbeeldig gedrag moet vertonen voordat je überhaupt mee mag mailen in de grote mensenwereld. Ondertussen weet je dus niet welke cruciale mails nooit zijn aangekomen. Super. Dus je test het maar op je tante. Je buurvrouw. Je schoonmoeder. En dan nog ben je niet zeker of iemand je überhaupt nog ziet staan in de inbox. Was ik inmiddels boos? JAZEKER. Ik betaal voor een werkende mail. Mijn persoonlijke mail werkt prima zonder dat ik daar ooit iets heb ingesteld. Wilde een bedrijf starten, geen cursus serverconfiguratie volgen…

Dan maar contact opnemen met Microsoft. Die schakelen een team in India in. Prima mensen, vermoed ik, beetje moeilijk te verstaan wel dus als ik mijn scherm moet delen en zij me via een of andere louche tool uitleggen hoe ik ARC en DKIM-instellingen moet configureren (ik denk dat hij dat zegt), voel ik toch een lichte paniek. Blijkt uiteindelijk dus dat wij zelf (in de krochten van ons admin center, waar je normaal nooit komt tenzij je een black belt in IT hebt) nog allerlei koppelingen hadden moeten maken. Heeeel gek dat we daar niet aan dachten. Uiteindelijk werkt alles. Misschien. Maar ik kan het niet navertellen.

Tip van ons: Net gestart zonder IT-held aan boord? Mail direct je provider. Echt. Want voor je het weet denkt de buitenwereld dat je een schimmige spamkoning(in) bent en ben jij de enige die je eigen e-mails nog ontvangt.

STAP 3: Website koppelen – of hoe een simpel plan ontaardt in een digitale soap

Die placeholder moest natuurlijk plaatsmaken voor een echte website. Want hallo, we zijn een brand in de maak, geen spookbedrijf. Vroeger bouwde je zo’n site met een paar online tooltjes, kind kan de was doen. Dus wij dachten: WordPress it is. Bekend terrein, de halve wereld gebruikt het, er wordt lyrisch over gedaan, en ze beloven een “blokkentool waarmee iedereen een website kan bouwen”. Ha. Ha.

Hidde (technisch, geduldig, idealist) begon vol goede moed en stond 24 uur later op het punt zijn laptop liefdevol uit het raam te keilen. Enter Ruby (iets meer ervaring met design trauma’s), die het mocht overnemen. Nou, laat ons het kort houden: de interface is chaos, het kost een nier om alle extra’s te ontgrendelen, en die “makkelijke blokken” vereisen alsnog een master in WordPress-theologie. Maar goed, wij zijn koppig én zuinig, dus we ploeterden door.

Het resultaat? We kunnen blogposts plaatsen. Zelf. En als we ooit geld verdienen, besteden we de boel subiet uit aan een digital agency in Parijs of Berlijn. Maar voor nu: vive la DIY.

Dan rest er nog één dingetje: de website koppelen aan ons domein. Simpel trucje, hadden we eerder gedaan, moet lukken binnen een uurtje. #PROUD 

Je voelt hem aankomen, hè? 

Website klaar, alle knopjes getest (ja ook de nieuwsbrief, contactformulieren, alles werkte keurig)… totdat het echt live ging. Toen werkte niets meer. Nada. Geen contactformulier, geen nieuwsbrief-inschrijving. Twee dagen verder, één extra plugin en een hele hoop gevloek, en nog steeds: niets. Tot Hidde geen Google-verificatiecode binnenkreeg en het kwartje viel. Het lag niet aan de website. Het was onze mail. Alwéér. (Insert hysterisch lachje)

Blijkt dus dat je mail en je website gezellig aan elkaar gekoppeld moeten zijn. Omdat… domein. Of DNS. Of magie. Geen idee. Volg je het nog? Wij ook niet. En die mailtjes die mensen in de tussentijd probeerden te sturen? Die zijn waarschijnlijk voor altijd opgeslokt door het zwarte gat van het internet. Kleine heads-up was leuk geweest, Microsoft. Zeker omdat jullie admin center zo leuk met rood staat te knipperen. Had je dat misschien ook even kunnen… mailen? Ach ja. Wij zijn erdoor. En als het goed is, is dit iets waar jullie straks niet meer doorheen hoeven.

Dat was ‘m voor nu, al hebben we nog een hele waslijst aan ondernemerssoapjes achter de hand. Zoals die keer dat al onze vers geschoten content patsboem van de SD-kaart verdween en we een dag lang met obscure recovery tools moesten daten voordat we alles terugvonden. Of het moment waarop onze hobby-CNC besloot zelfstandig te gaan verbouwen, zonder noodknop uiteraard. Resultaat: een zolder met karakter, een stofzuiger in duizend stukjes én een laminaatvloer met een blijvende herinnering in industriële verf.

Maar goed, die verhalen bewaren we wel voor als we een keer een tragi-comische ondernemersbundel uitbrengen. Want eerlijk? Er valt weinig van te leren, behalve dan misschien: koop alleen machines met een uit-knop.

Voor nu hopen we dat het universum ons even met rust laat. Wij zijn klaar voor wat lichtheid, inspiratie, creatieve flow en het uitbrengen van onze eerste producten. Op naar de volgende post, mét werkende mail, veilige machines en SD-kaarten die gewoon doen wat ze moeten doen.

À bientôt,

Ciao ciao,

Tschüss!